مسأله 1707 - اگر در قضاى روزه كوتاهى كند تا وقت تنگ شود ودر تنگى وقت عذرى پيدا كند ، بايد روزه قضاء را بگيرد وبراي هر روز يك مد گندم يا جو ومانند اينها به فقير بدهد ، واگر موقعى كه عذر دارد ، تصميم داشته باشد كه بعد از بر طرف شدن عذر روزه هاى خود را قضاء كند وپيش از آنكه قضاء نمايد در تنگى وقت عذر پيدا كند ، روزه قضاء را بگيرد وبنا بر احتياط واجب براي هر روز يك مد طعام هم به فقير بدهد . مسأله 1708 - اگر مرض انسان چند سال طول بكشد ، بعد از آنكه خوب شد بايد قضاى رمضان آخر را بگيرد وبراي هر روز از سالهاى پيش يك مد كه تقريبا ده سير است ، طعام يعنى گندم يا جو ومانند اينها به فقير بدهد . مسأله 1709 - كسى كه بايد براي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد ، مى تواند كفاره چند روز را به يك فقير بدهد . مسأله 1710 - اگر قضاى روزه رمضان را چند سال تأخير بيندازد ، بايد قضاء را بگيرد وبراي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد . مسأله 1711 - اگر روزه رمضان را عمدا نگيرد ، بايد قضاى آن را بجا آورد وبراي هر روز دو ماه روزه بگيرد ، يا به شصت فقير طعام بدهد ، يا يك بنده آزاد كند وچناچه تا رمضان آينده قضاى آن روزه را بجا نياورد ، بنا بر احتياط براي هر روز يك مد طعام لازم است . مسألة 1712 - اگر روزه رمضان را عمدا نگيرد ودر روز ، مكرر جماع كند يا استمناء نمايد واگر چند مرتبه كار ديگرى كه روزه را باطل مى كند انجام دهد ، مثلا چند مرتبه غذا بخورد ، يك كفاره كافى است . مسأله 1713 - بعد از مرگ پدر ومادر پسر بزرگتر بايد قضاى نماز وروزه آنان را به تفصيلي كه در صفحه 225 گفته شد بجا آورد . مسأله 1714 - اگر پدر ومادر غير از روزه رمضان ، روزه واجب ديگرى را مانند روزه نذر نگرفته باشند ، بايد پسر بزرگتر قضاء نمايد .